Największy w Polsce katalog rekomendowanych lekarzy specjalistów w pobliskim rejonie pacjenta.

Choroba wrzodowa żołądka i dwunastnicy jest obecnie jedną z najczęstszych chorób przewlekłych przewodu pokarmowego. W naszych realiach prawie każdy odczuwa czasem choćby uczucie dyskomfortu w okolicach żołądka, pieczenie, ssanie a nawet ból. Kto najczęściej choruje na chorobę wrzodową? Zarówno starsze jak i nowsze badania wskazują, że pacjenci z chorobą wrzodową wykazują labilność układu nerwowego z dominacją niepokoju, stanów lękowych, napięcia lub skrytość, malkontenctwo, bezsenność, skłonność do depresji. Dużą rolę w jej powstawaniu odgrywa czynnik dziedziczny. Występowanie choroby wrzodowej u potomstwa rodziców, którzy oboje chorowali jest 10 razy częstsze niż w całej populacji. Owrzodzenie dwunastnicy występuje częściej u osób z grupą krwi 0.

Wśród przyczyn choroby wrzodowej niedocenianym czynnikiem sprawczym jest palenie tytoniu, a także nadużywanie środków przeciwzapalnych i przeciwbólowych, do których zalicza się aspiryna, ibuprom, paracetamol i inne tego typu leki ogólnodostępne. Jednak najważniejszą rolę w powstawaniu choroby wrzodowej pełni zakażenie bakterią Helicobacter pylori (HP). Bakteria HP powoduje zapalenie błony śluzowej żołądka. Na tle zapalnym u niektórych osób może rozwinąć się wrzód. Choroba u tych pacjentów ma charakter przewlekły i nawracający a jedyną szansę wyleczenia uzyskuje się przez wyniszczenie bakterii. Leczenie odkażające polega na stosowaniu trzech leków doustnych przez siedem dni. Kolonizację bakterią HP stwierdza się u 99% chorych z wrzodem dwunastnicy i u 75% chorych z wrzodem żołądka. Helicobacter pylori jest czynnikiem rakotwórczym i może doprowadzić do rozwoju raka żołądka. Objawy choroby wrzodowej są w większości przypadków dość znamienne. Wrzód żołądka powoduje tępy ból w okolicy dołka podsercowego, pojawiający się po przyjęciu pokarmu. Natomiast wrzód dwunastnicy daje bóle na czczo, bóle nocne, ustępujące po spożyciu pokarmu lub wypiciu szklanki mleka. Dolegliwości sytuują się na prawo od pępka, choć często lokalizacja jest trudna do ustalenia.    Nawrót choroby następuje w okresie wiosennym i jesiennym. Czasem jednak pierwszym objawem choroby wrzodowej jest krwawienie z wrzodu w postaci krwawych wymiotów lub smolistych stolców. Krwotok jest niebezpiecznym powikłaniem choroby wrzodowej, dlatego każde podejrzenie powinno być weryfikowane badaniem endoskopowym – gastroskopią. Gastroskopia jest podstawową metodą diagnostyczną choroby wrzodowej. Pozwala na wnikliwe obejrzenie śluzówki i pobranie wycinka do badań w kierunku HP. W przypadku stwierdzenia HP wyleczenie u większości pacjentów następuje po eradykacji bakterii. U 80% chorych z niewyleczonym zakażeniem HP występują nawroty choroby. Powszechnie stosuje się leki hamujące wydzielanie kwasu solnego w żołądku, który drażni uszkodzoną błonę śluzową. Istnieje zakaz podawania pokarmów sokopędnych, jak: kawa, alkohol, rosół i wyciągi mięsne, potrawy smażone, przyprawy. Należy unikać leków przeciwbólowych i przeciwzapalnych, zaprzestać bezwzględnie palenia tytoniu. Zaleca się częste spożywanie małych objętości pokarmu. Jednak w żadnym przypadku dieta nie powinna oznaczać restrykcji energetycznych, chorego nie wolno głodzić. W okresach wyciszenia choroby można powracać do diety normalnej, jednak z wyłączeniem napojów i potraw silne sokopędnych. Z napojów ciepłych zaleca się herbatę, a głównie herbaty ziołowe jak rumianek, posiadający właściwości łagodząco-kojące i przeciwzapalne. Wrzodowcy powinni też pić często niewielkie ilości mleka.

Lato to okres, kiedy chętniej spędzamy czas na łonie natury. Musimy jednak mieć świadomość, że na łąkach, w lasach, a nawet na osiedlowych trawnikach mogą kryć się pewne zagrożenia, takie jak kleszcze, które są roznosicielami groźnych chorób. Kleszcze występują powszechnie nie tylko w lasach i na łąkach na terenie całego kraju, ale także można je spotkać w parkach, czy nawet na terenach zielonych przylegających do osiedli mieszkaniowych.

Kleszcze są pasożytami egzystującymi dzięki żywicielowi, jakim jest m.in. jest człowiek lub zwierzęta, których obecność wyczuwają bezbłędnie z niewielkich odległości i zwykle spadają na swoje ofiary z liści drzew, krzaków lub traw i wczepiają się w skórę. Zwykle jest to niezauważalne, ponieważ wydzielina kleszcza działa znieczulająco. Dopiero po 2-3 dniach pojawia się swędzenie, a wypełniony krwią kleszcz powiększa się i staje się wyraźnie widoczny. W miejscu ukłucia może wystąpić oprócz swędzenia także obrzęk, zaczerwienienie i ból. Ukłucia kleszczy są o tyle groźne, że te drobne pasożyty mogą być zakażone bakteriami i wirusami, które po przeniesieniu na człowieka mogą potencjalnie wywołać choroby. Jednak nie wszystkie kleszcze są zakażone, ale na niektórych terenach ich odsetek sięga 15-20%. Do najgroźniejszych drobnoustrojów przenoszonych przez kleszcze należy bakteria Borrelia burgdorferi – wywołująca boreliozę i wirusy (Flavovirusy) wywołujące odkleszczowe zapalenie mózgu. Obie choroby, jeśli nie są leczone, zagrażają niebezpiecznymi dla zdrowia powikłaniami. Borelioza jest przewlekłą chorobą bakteryjną przebiegającą wieloetapowo. Charakterystycznym objawem I okresu choroby są zmiany skórne, które pojawiają się zwykle w ciągu kilku dni do miesiąca (rzadziej po dłuższym czasie) w miejscu ukłucia przez zakażonego kleszcza i objawiają się tzw. rumieniem wędrującym (pojawia się czerwona plama, która następnie rozszerza się obwodowo, jednocześnie stopniowo blednąc od środka). U dzieci zmiany skórne pojawiają się zwykle na skórze głowy, twarzy i szyi, u dorosłych zaś na pośladkach, zgięciu pod kolanami lub pod pachami, czyli wszędzie tam, gdzie najczęściej przyczepiają się kleszcze. Zmiana skórna jest niebolesna, a towarzyszyć jej może świąd, bóle mięśni, uczucie ogólnego rozbicia, stany podgorączkowe, czasami powiększenie węzłów chłonnych. W drugim okresie choroby występują objawy narządowe, które rozwijają się w ciągu kilku tygodni lub miesięcy od ukąszenia, wskutek rozprzestrzeniania krętków drogą krwionośną. Zajęte zostają na ogół stawy, serce, oraz ośrodkowy i obwodowy układ nerwowy. Pojawiają się wówczas napadowe bóle stawowo-mięśniowe, zaburzenia rytmu serca, porażenia nerwów rdzeniowych, czaszkowych (często nerwu twarzowego), objawy oponowo-mózgowe. W III okresie, od powyżej roku do kilkunastu lat od zakażenia, objawy choroby przybierają formę zmian przewlekłych. Mogą wówczas wystąpić przewlekłe zmiany skórne oraz destrukcyjne zmiany zapalne stawów, niedowłady, przewlekłe zapalenia mózgu i opon mózgowo-rdzeniowych, a nawet demencja. Kleszczowe zapalenie mózgu jest chorobą wirusową, której przebieg może być zarówno łagodny, od bezobjawowego, lub poronnego, przez grypopodobny, do bardzo ciężkiego, prowadzącego do kalectwa, a nawet zgonu. U niektórych osób choroba kończy się na jednym etapie. W innych przypadkach choroba przebiega dwufazowo. Początek jest nagły, z wysoką gorączką, dreszczami utrzymujący się ok. 7 dni. Następnie, po kilkudniowym okresie normalizacji pojawiają się bóle i zawroty głowy, zaburzenia równowagi, nudności, wymioty, objawy oponowe, w tym sztywność karku. Chociaż przebieg choroby jest ciężki, najczęściej kończy się ona pomyślnie. Czasami pojawiają się niedowłady i zaniki mięśni, które mogą cofać się bardzo powoli, rzadziej pozostają jako trwałe następstwa. Śmiertelność w tej chorobie może sięgać 2%.

Pod pojęciem porodu przedwczesnego w nazewnictwie medycznym, a w zasadzie położniczym, kryje się poród dziecka przed 37. tygodniem ciąży. W przeciwieństwie do niego poronienie to wydalenie jaja płodowego z macicy przed 22. tygodniem ciąży. Wynika z tego jasno, że są to określenia dwóch różnych stanów, często mylonych ze sobą. Rozróżnienie obu terminów jest istotne ze względu na odmienne konsekwencje, jakie ze sobą niosą. W obecnych czasach, kiedy o skuteczne zapłodnienie jest znacznie trudniej, a wiek pierworódek (kobiety rodzące po raz pierwszy) oscyluje w granicach trzydziestki, kobiety częściej zwracają uwagę na przyczyny prowadzące do niepowodzeń w zajściu w ciążę oraz prawidłowego utrzymania ciąży.

 Poród przedwczesny, czyli poród pomiędzy 22. a 37. tygodniem ciąży, występuje w naszym kraju z częstością około 7%, a jego skutki mogą mieć poważne konsekwencje dla dziecka. Poród przedwczesny wiąże się bowiem z wcześniactwem, czyli ryzykiem wystąpienia zespołu niewydolności oddechowej, martwiczego zapalenia jelit (NEC), krwawienia dokomorowego, dysplazji oskrzelowo-płucnej, retinopatii wcześniaczej czy opóźnionego rozwoju umysłowego. Do czynników ryzyka należą:
- przebyte poronienia lub porody przedwczesne, przy czym ryzyko to jest istotnie większe przy dwóch lub więcej poronieniach czy porodach przedwczesnych
- ciąża mnoga
- przedwczesne oddzielenie się łożyska, czyli częściowe lub całkowite odklejenie łożyska od ściany macicy
- łożysko przodujące, czyli łożysko położone w okolicy ujścia szyjki macicy
- niewydolność cieśniowo-szyjkowa, co oznacza niezdolność szyjki macicy do utrzymania ciąży do terminu porodu
- wielowodzie
- mięśniaki lub wady rozwojowe macicy
- choroby matki tj. cukrzyca, nadciśnienie tętnicze, choroby wątroby lub nerek, niedokrwistość, zakażenie układu moczowego, zakażenia pochwy i szyjki macicy
- czynniki środowiskowe (ciężka praca fizyczna, stres, spożywanie alkoholu czy palenie papierosów)
W wielu przypadkach jednak przyczyna jest trudna do ustalenia.

źródło: Informed.com.pl

Alergia jest to nadmierna w stosunku do działającego bodźca, nieprawidłowa reakcja organizmu na specyficzny, obcy dla niego związek, określany mianem alergenu. Reakcja alergiczna polega na nieprawidłowej odpowiedzi układu odpornościowego (immunologicznego). W reakcji tej biorą udział elementy komórkowe: limfocyty pomocnicze, granulocyty kwasochłonne oraz komórki tuczne oraz swoiste przeciwciała (najczęściej klasy E). Pierwszy kontakt z alergenem zwykle nie powoduje odpowiedzi alergicznej, ale prowadzi do wytworzenia swoistych przeciwciał.

Kolejne zetknięcie się z tym samym czynnikiem uczulającym zwykle wywołuje reakcję, czasem o gwałtownym i groźnym dla życia przebiegu. Dochodzi wtedy do nadmiernego wydzielenia histaminy (substancji wydzielanej przez komórki tuczne, odpowiedzialnej za wczesne objawy) oraz innych mediatorów reakcji alergicznej. Objawia się ona najczęściej pod postacią wysypki, rumienia, bąbli na skórze, gwałtownego wycieku z nosa, zatkania nosa, pieczenia i łzawienia spojówek, bólu brzucha, biegunki. Może też wystąpić pod znacznie groźniejszą postacią – ataku astmy z dusznością i kaszlem lub nawet wstrząsu. Co nazywamy alergenem? Alergenem może być praktycznie każdy związek występujący w otaczającym nas środowisku. Najczęstszymi alergenami są roztocza i inne składniki kurzu domowego, pyłki roślin, żywność, leki, kosmetyki i wiele innych substancji, które mogą nas uczulać różnymi drogami. Bardzo powszechna jest droga wziewna, gdyż alergeny takie jak: pyłki roślin i składniki kurzu domowego (roztocze, sierść zwierząt domowych) są obecne w powietrzu, którym oddychamy. Droga pokarmowa sprzyja powstawaniu alergii w wieku dziecięcym. Do najpowszechniejszych alergenów pokarmowych należą jajka, ryby, truskawki, mleko i jego przetwory oraz owoce cytrusowe. Kosmetyki, środki piorące i metalowe ozdoby (kolczyki, bransoletki, zegarki) bywają przyczyną skórnych alergii kontaktowych. Leki można zaliczyć do oddzielnej grupy alergenów, mogą one uczulać wszystkimi wyżej wymienionymi drogami. Najczęstszymi alergenami lekowymi są antybiotyki z grupy penicylin oraz leki przeciwzapalne, takie jak aspiryna czy pyralgina. Czynnikiem mogącym powodować reakcje alergiczne o burzliwym przebiegu jest jad wielu owadów.

Chlamydie to grupa wewnątrzkomórkowych bakterii Gram-ujemnych. Są one bardzo zakaźne, a wszystkie gatunki chorobotwórcze dla człowieka, tj. Chlamydia trachomatis, Chlamydia pneumoniae i Chlamydia psittaci, wywoływać mogą zmiany zapalne w układzie oddechowym. Chlamydia psittaci powoduje zakażenia u zwierząt, a infekcje u ludzi spowodowane są przez kontakt z zakażonymi ptakami, głównie papugami, rzadziej drobiem, gołębiami i kanarkami. Choroba wywoływana przez tę bakterię nazywana jest papuzicą. Początek choroby może być nagły, z gorączką i dreszczami, ogólnym pogorszeniem samopoczucia, kaszlem, który początkowo jest suchy, męczący, a następnie z odksztuszaniem śluzowo-ropnej wydzieliny.

Chlamydia pneumoniae jest odpowiedzialna za wywoływanie zapaleń płuc przede wszystkim u młodych dorosłych osobników. Przebieg tej choroby jest podobny do zapaleń płuc wywołanych przez inne patogeny. U większości chorych występuje gorączka i kaszel, którym jednak towarzyszą objawy zapalenia krtani i gardła. Chlamydia trachomatis natomiast jest jedna z najczęstszych przyczyn chorób przenoszonych drogą płciową. Wiele osób, które mają tę chlamydię nie zdaje sobie z tego sprawy. Ta choroba najczęściej nie powoduje objawów, lub są one łagodne, tak, że wiele zarażonych osób nie uświadamia sobie sprawy z tego faktu zanim choroba doprowadzi do poważnych komplikacji. Nie leczone zakażenie chlamydią u kobiet może prowadzić do wielu groźnych powikłań takich jak zapalenie narządów miednicy mniejszej, które może powodować uszkodzenie jajowodów i w konsekwencji niepłodność. Uszkodzenie jajowodów może także hamować przejście zapłodnionego jaja w kierunku macicy, co może spowodować jego implantację na przykład w jajowodzie i doprowadzić do rozwoju ciąży pozamacicznej,  która może być niebezpieczna dla matki i skutkować utratą płodu. Nie leczone zakażenie chlamydią u kobiety ciężarnej niesie także ryzyko zakażenia dziecka podczas porodu i rozwoju groźnego dla życia zapalenia płuc lub infekcji oczu.

źródło: Informed.com.pl

Coraz więcej mówi się o niepłodności i jej leczeniu. Szczególnie leczenie wywołuje wiele kontrowersji o podłożu etycznym, politycznym i medycznym. Z punku widzenia pary od lat starającej się o dziecko sprawa jest jasna. W większości krajów Europy i świata takie pary otrzymują wsparcie i zrozumienie. W Polsce sprawa jest bardziej skomplikowana przez naciski kościoła i polityków. Być może bierze się to z braku wiedzy na temat samej niepłodności.  Czym w takim razie jest niepłodność?

Niepłodność to niemożność zajścia w ciążę po 12 miesiącach regularnego współżycia (3-4 stosunki w tygodniu). Oczywiście bez stosowania w tym czasie antykoncepcji. Należy zwrócić uwagę na fakt, że niepłodność oznacza nie tylko trudność zajścia w ciążę, ale także niemożliwość donoszenia ciąży. Boryka się z nią 10-15% par a liczba ta stale wzrasta. Jakie są przyczyny niepłodności? Przyczyny niepłodności można podzielić ogólnie na czynnik żeński i męski. Choć jest to wspólny problem pary, każde z partnerów przechodzi szereg badań. U mężczyzny, nieprawidłowości nasienia tj. zbyt mała liczba plemników, nieprawidłowa ruchliwość czy budowa plemników. U kobiety za niepłodność mogą odpowiadać zaburzenia endokrynologiczne, czynnik jajnikowy, jajowodowy, maciczny, szyjkowy oraz immunologiczny. Wśród zaburzeń endokrynologicznych prowadzących do niepłodności znajduje się m.in. niedoczynność tarczycy, zespół policystycznych jajników, hiperprolaktynemia. Do czynników jajnikowych: niedorozwój jajników, dysgenezje gonad (zespół Turnera) oraz przedwczesne wygaśnięcie czynności jajników. W obrębie jajowodów mogą tworzyć się zmiany pozapalne, zrosty pooperacyjne, wodniaki jajowodu, ogniska endometriozy. W przypadku macicy znaczenie ma patologiczna budowa narządu (np. macica posiadająca przegrody, mięśniaki). Wśród czynników szyjowych występuje przeszkoda na poziomie szyjki czy nieprawidłowości śluzu szyjkowego. Należy dodać, że w dużym odsetku przypadków nie udaje się ustalić przyczyny, określa się to mianem niepłodności idiopatycznej.

źródło: informed.com.pl

Ponieważ na naszym forum pojawiało się sporo pytań dotyczących powiększonych i/lub bolesnych węzłów chłonnych, postanowiliśmy zgłębić ten temat i szerzej odpowiedzieć na kilka pytań. Po pierwsze czym są węzły chłonne, gdzie się znajdują i jaka jest ich rola? Węzły chłonne (zwane też limfatycznymi) są skupiskami tkanki chłonnej i komórek siateczkowo-śródbłonkowych. Leżą na przebiegu naczyń limfatycznych i będąc częścią układu limfatycznego, pełnią głównie funkcję odpornościową, służąc do unieszkodliwiania drobnoustrojów chorobotwórczych, ciał obcych i komórek nowotworowych, ale są też miejscem dojrzewania limfocytów.

 Największe z nich to węzły podżuchwowe, przyuszne, pachowe i pachwinowe. Wielkość prawidłowych węzłów chłonnych waha się od 2-4 do 10 mm, zwykle są one nie wyczuwalne dotykiem, niebolesne i niewrażliwe na ucisk. Podczas infekcji i w przebiegu wielu różnych schorzeń, węzły chłonne ulegają powiększeniu. Mogą stać się bolesne i wrażliwe na ucisk, czasami grupują się w pakiety. Co to jest limfadenopatia? Limfadenopatią określa się nieprawidłowość w obrębie węzłów chłonnych, najczęściej objawiającą się jako powiększenie (czasem z towarzyszącą bolesnością) pojedynczych węzłów lub ich grup. Jak już wyżej wspomniano, struktura i funkcja węzłów chłonnych sprawiają, że biorą one czynny udział w procesach, w których uczestniczy układ odpornościowy, ze szczególnym uwzględnieniem walki z zakażeniem, ale również są one rodzajem „filtra” na którym mogą się zatrzymać i potem rozwijać nowotworowo zmienione komórki. W efekcie reakcji na obecność antygenu (jakim są bakterie, grzyby, wirusy, czy komórki nowotworowe) dochodzi do znacznego zwiększenia przepływu krwi przez zajęte węzły, co równocześnie z toczącą się reakcją zapalną w węźle chłonnym, prowadzi do jego znacznego (nawet 10-krotnego) powiększenia

Protezy zębowe zastępują brakujące zęby. Mogą one być wyjmowane i z powrotem umieszczane w jamie ustnej. Choć niektórzy przyzwyczajają się do używania protez zębowych, a protezy nigdy nie zastąpią naturalnych zębów, to jednak dostępne obecnie protezy wyglądają bardzo naturalnie i są wygodniejsze niż wcześniej. Można się do niej przyzwyczaić, ale nie wolno zapominać, że należy ją czyścić jak własne zęby. Nie boli, jednak nieprawidłowo wykonana jest przyczyną zmian w przyzębiu i stawach skroniowo – żuchwowych.

Protezy stomatologiczne odtwarzają zniszczone części zębów i funkcje jamy ustnej (żucie, mowa, wygląd twarzy). Każda nawet pojedyncza luka stwarza, bowiem zagrożenie dla sąsiadujących z nią zębów. Mają one tendencję do pochylania się, a nawet przesuwania w kierunku wolnej przestrzeni. Wśród protez zębowych można wyróżnić dwie zasadnicze grupy:
- protezy stałe,
- protezy ruchome,
Protezy stałe są to uzupełnienia trwale umocowane na zębach własnych pacjenta, najczęściej za pomocą cementów. Do protez stałych należą: wkłady koronowe i koronowo – korzeniowe, korony i mosty protetyczne.
Protezy ruchome to uzupełnienia wprowadzane do jamy ustnej i wyjmowane z niej przez pacjenta. Są to: protezy szkieletowe, protezy nakładowe, częściowe i całkowite protezy osiadające

źródło: informed.com.pl

Kręgosłup, po przyjęciu przez człowieka postawy pionowej, stale poddawany jest działaniu znacznych sił, do których nie był przystosowany, kiedy poruszał się na 4 kończynach. Na drodze ewolucji wykształciły się krzywizny i dokonały zmiany w giętkości kręgosłupa. Kręgosłup jest szczególnym narządem ruchu mieszczącym w swoim kanale rdzeń kręgowy, otoczony 3 oponami mózgowymi i przestrzenią nadoponową, pomiędzy którymi krąży płyn mózgowo-rdzeniowy.

Z rdzenia kręgowego wychodzą korzenie nerwowe. Na swojej drodze przechodzą one razem z naczyniami krwionośnymi i limfatycznymi przez kanał międzykręgowy utworzony głownie przez „pochewkę” opony twardej i tkankę tłuszczową. Sam kręgosłup to 33 lub 34 kręgi, połączone na przedniej ścianie stawami, zbudowanymi z trzonów kręgowych i krążków międzykręgowych, zespolonych ze sobą za pomocą wiązadeł podłużnych przedniego i tylnego, a także w stawach międzywyrostkowych między powierzchniami talerzy kości biodrowych. Stawy te charakteryzuje duża ściśliwość i mały zakres ruchu, który tutaj dokonuje się charakterystycznie – przez przemieszczenie się jądra miażdżystego krążka międzykręgowego w kierunku przeciwnym do kierunku ruchu. Stawy kręgosłupa posiadają rozbudowany aparat stabilizujący (więzadła, ścięgna, mięśnie, torebki stawowe). Każda z wyżej wymienionych struktur ulega z wiekiem zmianom zwyrodnieniowym, czasem zmianom zapalnym lub zmianom zwyrodnieniowo-zapalnym, może być punktem wyjścia zmian nowotworowych lub ulegać urazom. Wszystkie te powyższe procesy prowadzą do powiększenia uszkodzonych struktur, bądź przez obrzęk zapalny, bądź przez krwiaki czy przemieszczenia kostne w następstwie urazów. Również zapalenie naczyń i splotów naczyniowych, krwiaki lub zrosty w przestrzeni nadoponowej prowadzą do zaburzeń w przepływie płynu mózgowo-rdzeniowego. Powoduje to ucisk na korzenie nerwowe i sam rdzeń kręgowy, drażnią receptory bólowe w aparacie stabilizującym kręgosłup i wywołują w efekcie odruchowy przykurcz, ograniczenie ruchomości kręgosłupa, uszkodzenie korzeni nerwowych, a w skrajnych przypadkach uszkodzenia rdzenia. Zespoły uciskowe z uszkodzeniem korzeni nerwowych lub tylko z zespołem bólowym, charakterystycznym dla uszkodzenia stawu przedniego, określa się mianem ciasnoty kanału międzykręgowego (dla podkreślenia, że ucisk dokonuje się w otworze i kanale międzykręgowym). Rzadziej występujące zespoły uszkodzenia rdzenia kręgowego określa się mianem ciasnoty kanału kręgowego.

źródło: informed.com.pl

Najnowsze badania pokazują, że dzieci z objawami nadpobudliwości psychoruchowej w skrócie ADHD są bardziej narażona na otyłość w wieku dorosłym. Wystąpienie 3 lub więcej objawów tej choroby jak nieuwaga, impulsywność lub nadmierna ruchliwość, znacznie zwiększa ryzyko wystąpienia otyłości – tak wynika z danych naukowców z Duke University Medical Center. Naukowcy przebadali 15197 przypadków wśród młodzieży w latach 1995-2009. Samo zdiagnozowane ADHD nie jest ważne lecz najważniejsze są jego objawy występujące u tej młodzieży.

Większa liczba objawów może być zarazem dodatkowym czynnikiem mogącym potęgować wzrost ryzyka otyłości. Autorzy badania wykazali że wraz ze wzrostem objawów ADHD następuje wzrost częstotliwości występowania otyłości. Nawet wśród dzieci bez stwierdzonego ADHD, jedyna nadpobudliwość czy też impulsywność – która jest najbardziej istotnym czynnikiem ryzyka- może podnieść ryzyko o 63%. Objawy zostały powiązane dodatkowo z intensywnym przyrostem masy ciała w okresie pokwitania i późniejszego przejścia dorosłość. Takie odkrycia udowadniają, iż pewne możliwości samokontroli tj. panowanie nad odruchami, mogą być kluczem do zrozumienia dlaczego niektórzy są bardziej podatni na otyłość.